SolutioS heeft mijn leven gered. Er was voor mij geen enkele andere mogelijke oplossing dan een opname in de kliniek. Ik was helemaal op. Rond mijn 16 jaar dronk ik mijn eerste slokjes alcohol om erbij te horen en rookte ik mijn eerste joint. Omdat ik er zo loom van werd, begon ik ook met andere drugs zoals cocaïne te experimenteren. Ik gebruikte om iemand te zijn. Ik was heel verlegen en durfde veel meer onder invloed. Het was de oplossing voor mijn problemen. Vanaf toen ging het eigenlijk heel snel. Ik ging niet meer naar school vanaf mijn 17de, woonde alleen en zat toen ik 19 jaar was al heel de dag voor mijn computer pintjes te drinken. Rond mijn 22ste werkte ik 7 dagen per week en ging ik elke avond na het werk op café van 6u ’s avonds tot 5u ’s ochtends. In 2009 had ik door dat ik een probleem had en wilde ik er iets aan doen. Maar ik kon niet stoppen. Ik probeerde van alles: bier drinken in plaats van wijn, gezond eten en dan pas op café gaan zodat ik het langer kon volhouden, sporten… Maar niets hielp. Ik hield het telkens een paar weken vol en herviel dan weer, steeds dieper en dieper. Ik leefde die jaren op automatische piloot, maakte veel ruzie op het werk, er was altijd chaos. Ik heb dat stramien nog volgehouden tot 2017. Toen begon ik in ziekenhuizen te belanden door vechtpartijen, een epileptische aanval door gebruik enz. Een jaar later bereikte ik mijn dieptepunt. Ik kon niet meer gaan werken, lag in een donkere kamer en kon zelfs geen licht meer verdragen. Toen heb ik voor de eerste keer gezegd ‘Ik kan niet meer, ik heb hulp nodig.’ Ik had wel al ambulante begeleiding gevolgd, maar ik hield mezelf voor de gek en gebruikte voor en na elk gesprek. Mijn vrouw heeft hulp voor me gezocht en via SolutionS kon ik in opname in een afkickkliniek Zuid-Afrika. Ik heb daar de eerste drie weken nodig gehad om wakker te worden. Ik viel overal in slaap, trilde constant. Mijn eerste 12-stappen meeting heb ik slapend op de schouder van een fellow doorgebracht. Na die eerste weken maakte ik echt de klik en besliste ik om alles te doen voor mijn herstel en de raad van de counselors op te volgen. Ze leren je in de kliniek structuur aan: ik maakte elke ochtend mijn bed op, mediteerde en maakte een weekplanning. Ik at weer, kwam opnieuw aan na veel gewicht te zijn verloren door het gebruik. Je leert dat er een andere manier is. Dat wilde ik vasthouden. De laatste twee dagen voor ik naar huis ging, had ik echt stress. Ik vertrouwde mezelf niet, want had me al zo vaak voorgenomen om niet meer te gebruiken. Toen ik weer thuis was, ben ik echt in het programma gevlogen. Ik deed alles wat ze me in de kliniek hadden aangeraden om goed in herstel te blijven: ik ging naar heel veel meetings, zocht een sponsor. Ik volgde ook het nazorgtraject bij SolutionS: ik ging naar de Recovery Group en had sessies met een counselor. Dat is heel belangrijk voor mij geweest en heeft me heel erg geholpen om niet te gebruiken. Al was het niet gemakkelijk om clean te blijven. Ik ben nog één keer hervallen in cocaïne na een 6-tal maanden en erna ben ik nog harder voor mijn herstel gegaan. Ik heb wel nog een paar keer gedronken en heb ook even mijn toevlucht gezocht tot medicijnen. Sinds 2020 ben ik ook daarmee gestopt. Ik drink zelfs geen energy drinks meer en ben ook gestopt met roken. Mijn grootste valkuilen waren de omgeving waar ik woonde, tijd over hebben en geld. Ik ben verhuisd naar een meer landelijke omgeving, weg uit de stad Antwerpen waar ik overal aan alcohol en drugs raakte en herinneringen aan gebruik had. Wanneer ik onverwachts vroeger mocht stoppen met werken, belde ik mijn vrouw zodat ik niet de kans kreeg om die extra tijd in te vullen met gebruik. Het eerste jaar kreeg ik een bankkaart van mijn vrouw waar nooit meer dan zo’n 16 euro op stond. Daar kon ik wel mee naar de meetings gaan en sigaretten kopen, maar het was niet voldoende om een halve gram coke mee te kunnen kopen. Het is belangrijk dat je je herstel altijd op de eerste plaats zet. Eerst mijn meetings en mijn sponsor, het werk plande ik daarrond. Ik ben op een punt gekomen dat ik blij ben dat ik dit alles heb meegemaakt. Ik sta nu helemaal anders in het leven, dat was zonder mijn verslaving en vooral mijn herstel nooit het geval geweest. Het is een privilege dat ik dit leven heb mogen beleven, ik ben blij dat het gebeurd is. Voor mijn herstel kwam ik op een plek en was die plek alleen maar slechter af nadat ik er gepasseerd was. Als ik bijvoorbeeld in een café kwam waar het rustig was, maakte ik er ruzie en liet ik het achter met omvergevallen stoelen. Nu kom ik in de supermarkt en bedank ik de kassierster voor het harde werk. Dat is wat herstel doet.